Het ontstaan van de Planeet Elaria

Hoe een woord een planeet werd

Soms voelt het voor mij, in contact met anderen, alsof ik van een andere planeet kom. Wanneer mensen niet begrijpen wat ik bedoel, me te zweverig vinden of ergens halverwege mijn gedachtegang, die vaak razendsnel gaat, de afslag missen.

Zelf vind ik die gedachtegang doorgaans prima te volgen. Maar goed, ik ben er vanaf het begin bij.

Elaria is mijn fictieve naam ... of pseudoniem, zo je wilt. Een naam die ik af en toe gebruik om ergens in te loggen of die opduikt op plekken waar ik niet mijn volledige naam kan of wil achterlaten.

Spiritualiteit, humor, diepe vragen en heel praktische zaken kunnen in mijn hoofd moeiteloos aan dezelfde tafel zitten. Voor mij een logisch gezelschap. Voor anderen misschien reden om voorzichtig een wenkbrauw op te trekken.

En ergens ontstond het idee dat je dus ook echt Elariaans kunt zijn...

Wanneer anderen mij niet meer kunnen volgen, maar het voor mezelf nog steeds volkomen logisch is. Vervolgens ging mijn fantasie ermee vandoor. Want als ik Elariaans kan zijn, dan moet er toch ergens in het universum ook een planeet zijn die zo heet…

Maar waar ligt Elaria dan eigenlijk? Hoe leven de bewoners daar? Hebben ze óók agenda’s die voller zijn dan hun energievoorraad? Zeggen ze ja terwijl alles in hen nee roept? En moet je er eerst een cursus volgen om gewoon jezelf te mogen zijn?

Enfin, voor ik het in de gaten had, ging ik dus van een naam naar een planeet en had ik daar een hele invulling voor... en het leuke is... het blijkt een uitstekende plek om allerlei aardse merk-waardigheden onder te brengen. Het eindeloze moeten. De neiging om onszelf uit te leggen, liefst met bewijsstukken en drie geldige redenen. De overtuiging dat we altijd nog iets moeten oplossen, verbeteren of helen voordat we eindelijk eens rustig mogen gaan zitten.

Ik ken die gewoonten van binnenuit. Ook mijn hoofd kan een complete vergadering beleggen over een besluit dat mijn lijf allang heeft genomen; inclusief bezwaren, tegenvoorstellen en iemand die vraagt of we toch niet eerst rekening moeten houden met iedereen die afwezig is.

Op Elaria krijgen zulke stemmen een eigen kantoor.

En ergens tussen de eerste bewoners en hun eigen-aardige regels ontdek ik hoeveel plezier het geeft om herkenbaar menselijk gedoe eens flink uit te vergroten. Tot er een Ministerie van Moeten ontstaat. Of een kosmische klantenservice waar je bestelde voorspoed nog steeds op ‘in behandeling’ staat.

Zo ontstaat Planeet Elaria: Een reisgids voor eigenzinnige zielen.

In deze verhalen zitten stukjes van mezelf. Mijn ervaringen, gedachten die me bezighouden en gewoonten waar ik zelf ook nog geregeld intrap. Ze krijgen hier de vrijheid om een ander kostuum aan te trekken en zich behoorlijk te misdragen.

Ik deel ze omdat ik er plezier in heb. Omdat lachen om jezelf soms bijzonder oplucht. En omdat ik vermoed dat ik niet de enige ben die zich weleens afvraagt of ze op de juiste planeet terecht is gekomen.

Misschien herken je onderweg iets. Misschien denk je alleen: wat een heerlijke onzin.

De Elariërs kunnen met beide reacties leven.

Welkom op Elaria.

Je hoeft je komst niet te verantwoorden en ik ont-moet je graag!